People on the tube

Κάθε μέρα χρησιμοποιώ τον υπόγειο του Λονδίνου. Κάθε μέρα η ίδια βαρετή διαδρομή. Το μόνο που σπάζει την μονοτονία μου είναι το βιβλίο που έχω κάθε φορά μαζί μου και ο κόσμος που παρατηρώ. Πάντα με κεντρίζει η περιέργεια να μάθω τις ιστορίες του καθενός που συναντώ. Κόσμος από ολο τον κόσμο που πάει στην δουλειά, επιστρέφει σπίτι, επισκέπτεται αξιοθέατα, πηγαίνει στο θέατρο και όπου φανταστείς.

Μέχρι τώρα 3 γυναίκες αποτυπώθηκαν στην μνήμη μου. Αν είχα περισσότερη φαντασία θα ήθελα να έγραφα βιβλίο γι'αυτές. Ίσως κάποτε στο μέλλον.

Την πρώτη την συνάντησα στον δρόμο μου για το σπίτι, επιστρέφοντας από την δουλειά. Ήταν αφοριωμένη στο βιβλίο της και μπόρεσα αδιάκριτα να καταβροχθήσω κάθε λεπτομέρεια πάνω της και να φτιάξω τις δικές μου υποθέσεις για την ζωή της. Αδιαμφισβήτητα υπήρξε κάποτε ωραία γυναίκα. Λίγο ψηλότερη από τον μέσο όρο, με μακριά μαύρα μαλλιά, όμορφα επιβλητικά χαρακτηριστικά και ωραίο σώμα. Όμως κατάληξα στο συμπέρασμα πως πρέπει να πέθανε κάποιος πολύ δικός της ίσως ο άντρας ή το παιδί της και την γέρασε απότομα. Φορούσε άχαρα μαύρα ρούχα, δεν έμοιαζε περισσότερο από 35 κι όμως τα μαλλιά της γκρίζαραν υπερβολικά. Και σκέφτηκα πως πρέπει να υπήρξε πολύ ευτυχισμένη γιατί οι ρυτίδες έκφρασης στο πρόσωπό της, εκείνες γύρω από το στόμα που σχηματίζονται σε κάθε μας χαμόγελο ήταν πολύ έντονες. 'Ηθελα πολύ να κατέβαινα μαζί της και να την ακολουθούσα ως το σπίτι και να δω φωτογραφίες τις πριν αυτό που της συνέβη, πως ήταν και πως ήταν η ζωή της.

Την δεύτερη γυναίκα την συνάντησα ένα Σάββατο αργά το απόγευμα καθώς επέστρεφα από μια εκδρομή μου. Κατευθυνόταν προς το κέντρο και υπέθεσα πως είχε ραντεβού γιατί ήταν ασυνόδευτη ενώ ήταν ντυμένη σχετικά καλά. Δεν είχε κάτι ιδιαίτερο πάνω της. Ήταν μια τυπική νεαρή Αγγλίδα, ξανθή, γλυκιά, συμπαθητική, λεπτοκαμωμένη. Φορούσε ρούχα που υπέθεσα ήταν τα καλά της κι ας έδειχναν αρκετά φτωχικά. Η κάθε λεπτομέρεια ήταν προσεγμένη και κάθε λίγο κοίταζε αν χάλασε το χτένισμά της. Μου θύμισε ασπρόμαυρη ελληνική ταινία. Σκέφτηκα πως θα έβρισκε το αγόρι της και θα πήγαιναν σε ένα ρομαντικό εστατόριο κοντά στο Κόβεντ Γκάρτεν, και αργότερα σε ένα τζαζ μπαρ που θα έπιναν κόκκινο κρασί όλη νύχτα και αυτός θα χανόταν στα γαλάζια της μάτια.

Η τρίτη που συνάντησα και πραγματικά συγκρατήθηκα πολύ για να μην της μιλήσω ήταν Ελληνίδα. Πήγαινα στην δουλειά μου και πρόσεξα ένα κορίτσι γύρω στα 18 να γράφει στο ημερολόγιό της. Δεν άντεξα και κρυφοκοίταξα. Ήταν ευχάριστη έκπληξη όταν είδα ελληνικούς χαρακτήρες. Έγραφε για κάποιον που έφυγε και τον πεθύμησε πολύ. Σκέφτηκα πως πρέπει να είναι πολύ μικρή και λίγο άπειρη στην ζωή, δεν μπορεί να νιώθει τόσο άσχημα για μια χαμένη αγάπη. Όσο διάβαζα πάρακάτω συγκλονίστηκα και ντράπηκα συνάμα με τον εαυτό μου για την αδιακρισία μου. Έγραφε για τον πατέρα της που πέθανε όταν ήταν ακόμη πολύ μικρή και αυτό που φοβάται περισσότερο στην ζωή της είναι πως μπορεί να τον ξεχάσει. Εκείνη την στιγμή ήθελα να την αγκαλιάσω και να της πώ πόσο λάθος έχει να σκέφτεται έτσι, πως όσο ο πατέρας της ζει μέσα της δεν θα τον ξεχάσει ποτέ. Ένιωσα απίστευτη ντροπή και αποστροφή για τον εαυτό μου που η περιέργεια μου με οδήγησε να παραβιάσω έτσι τις σκέψεις κάποιου άλλου ανθρώπου και ειδικά αυτής της κοπέλιτσας.

Μια μέρα σίγουρα θα βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη και θα ξεδιπλώσω στο χαρτί τις ιστορίες αυτών των γυναικών στο χαρτί, από περιέργεια να μάθω κι εγώ τι απέγιναν.

Όταν νιώθεις πάρα πολύ ευτιχισμένος δεν τρέμεις μην γίνει τίποτα και γκρεμιστούν όλα; Νιώθω πως όλα είναι υπερβολικά εύθραυστα, αν ξυπνήσω θα χαθούν όσα έχω. Φοβάμαι...

Πασχαλινές σκέψεις

Μετά από πολλές μέρες, το Σάββατο κάθισα να παρακολουθήσω ελληνική τηλεόραση από την Νονα. Συγνώμη αλλά πάμε καλά;

Για ένα τέταρτο είχε διαφημίσεις για λαμπάδα κάστρο της Μπάρμπι, λαμπάδα δύναμη του Μπάτμαν, λαμπάδα μικρό μου πόνυ, λαμπάδα γλυκιά Πόλυ και πάει λέγοντας. Το αποκορύφωμα είναι πως χρυσοπληρώνεις την λαμπάδα γιατί αγοράζεις ένα τεράστιο πακέτο με φιγούρα του Μπάτμαν, με κοστούμι της Μπάρμπι, με Μπάρμπι Ραπουνζέλ μέχρι και φουσκωτό κάστρο της Μπάρμπι!! Έλεος δηλαδή. Και στο πλάι είναι και ένα κερί έτσι για να μην ξεχνάμε μέρες που είναι.

Στο γραφείο μου έλεγε ένας συνάδελφος πως αύριο είναι τα γενέθλια της κόρης του. Α ωραία να σου ζήσει του λέω, και τι ζήτησε για τα γενέθλιά της;

Γίνεται επτά, μου λέει, και ξέρεις σε αυτή την ηλικία είναι τρελαμένη με την Μπάρμπι. Θέλει ξανθή περούκα να της μοιάσει. Και έχει 2 νύχτες περνώ ώρες στο ίντερνετ να ψάχνω την σωστή περούκα γιατί η μία είναι πολύ ξανθή, η άλλη έχει πολύ σγουρά μαλλιά και η άλλη πολύ ίσια.

Δεν είμαστε στα καλά μας λέω εγώ!

Tha ithela poli na matho pos alloi anthropoi efigan apo ton pato. Pos itan se ena simio sti zoi tous pou den evlepan pos na pane parapera, pou eniothan olomonaxoi, pou den evriskan skopo gia tipota kai itan adiaforoi gia ola. Pou klinontan ston eafto tous kai osous ixan konta tous tous edioxnan. Pos edioxnan tis mavres skepsis apo to mialo tous. Thelo poli na matho giati den vrisko ton tropo.

Bad day

Σκεφτόμουν αν θέλω να γράψω όσα νιώθω και σκέφτομαι. Και είπα γιατί να μην γράψω; Δεν είναι πως έχω και κανένα που με διαβάζει και στο κάτω κάτω το μπλογκ το έκανα για να μπορώ να βάζω κάτω τις σκέψεις μου, αφού αν τις έβαζα στο χαρτί πολύ πιθανόν κάποιος να τα διάβαζε.

Υπάρχουν μέρες που νιώθω από τους χειρότερους ανθρώπους στον κόσμο. Είμαι πολύ μοναχική και όχι ιδιαίτερα κοινωνική, άρα έχω ελάχιστους φίλους. Και σκέφτομαι τι πράγματα κάνω και διώχνω τους ανθρώπους από κοντά μου. Φταίει και ο χαρακτήρας μου που είναι πολύ δυναμικός.

Σήμερα τσακώθηκα με το σοκολατάκι και για πρώτη φορά στην ζωή μου δεν κάθισα να συνεχίσω τον καβγά ή να φωνάξω. Πήρα τα κλειδιά και έφυγα να μείνω λίγο μόνη να σκεφτώ. Μπήκα στο πρώτο λεωφορείο που βρήκα και ο δρόμος με έβγαλε κάπου που δεν ξαναπήγα, στο Chelsea Harbour. Μοιάζει πολύ με το Canary Wharf για όσους ξέρουν αλλά είναι πιο οικιστικό με τέλεια διαμερίσματα που έχουν άπλετη θέα στον Τάμεση.

Στις όχθες του ποταμού έχει πανέμορφους κήπους με παγκάκια και μονοπάτια για τους πεζούς. Βρήκα που θα πηγαίνω βόλτες τα βραδάκια του καλοκαιριού. Όταν ξαναπάω θα σου φέρω φωτογραφίες. Ήμουν εκεί και είδα το ηλιοβασίλεμα. Και ενώ πήγα εκεί για να σκεφτώ, έγινε κάτι καλύτερο.

Άδειασε το μυαλό μου εντελώς από τις σκέψεις. Και τώρα αν με ρωτήσεις δεν έχω τίποτα στο μυαλό μου, μόνο μια ηρεμία νιώθω να με κυριεύει. Από την άλλη νιώθω και τα αισθήματα μου στεγνά μαζί με τις σκέψεις μου. Νιώθω πως δεν με συνδέει τίποτα με κανένα, πως είμαι απόλυτα ελεύθερη. Το μυαλό μου άλλα λέει όμως.

Ελπίζω όλο αυτό να είναι μια φάση περαστική