Up and running!

Μετά από κόπο και μόχθο και αρκετή ταλαιπωρία το Μαιράκι γράφει αυτό το ποστ από το νέο του διαμέρισμα στο Λονδίνο, με το δικό του ίντερνετ και όχι δανεικό από κάποιον γείτονα. Τώρα νιώθω πως μπορώ να απολαύσω αυτό που ζω! Μένω σε μια από τις πιο τέλειες πόλεις του κόσμου, έχω κοντά μου όσους αγαπώ, βρήκα δουλειά που μου αρέσει και περνώ υπέροχα!! Έχει πολύ καιρό να νιώσω όμορφα. Σας εύχομαι κάποτε να ζήσετε και εσείς το δικό σας όνειρο.

Πάμε παρακάτω. Τι έπαθαν όλοι με τα πολιτικά; ΟΚ και εγώ ασχολούμαι, και διαβάζω κάθε μέρα εφημερίδα, έχω δική μου άποψη και δεν είμαι απαθής γιατί ζούμε σε μια χώρα που η πολιτική παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στην ζωή μας. Αλλά όλοι γύρω μου θέλουν να βάλουν τις απόψεις τους στο τραπέζι και να συζητούν μεταξύ τους. Και καταλήγουν πάντα σε καβγάδες. Και εμένα μου αρέσει να συζητώ για αυτά τα θέματα και ειδικά με νέους σαν εμένα που είμαστε το μέλλον αυτού του τόπου (αλίμονο μας!) αλλά δεν θα πιάσω κάποιον άσχετο να του πω τα πιστεύω μου.

Το σοκολατάκι και εγώ έχουμε εντελώς αντίθετες πολιτικές πεποιθήσεις. Μαύρο λέει ο ένας, άσπρο επιμένει ο άλλος. Αλλά ακριβώς επειδή γνωρίζουμε τα πιστεύω ο ένας του άλλου ξέρουμε πως δεν θα αλλάξουμε γνώμη και απλώς συζητά ο καθένας τα τεκταινόμενα από την δική του σκοπιά. Βαρέθηκα να ακούω άτομα να τσακώνονται για πολιτικά. Χωνέψτε το πως ο καθένας έχει διαφορετικές απόψεις και κανείς δεν είναι σωστός ή λάθος. Και όλοι έχουμε ένα κοινό μέσα σε όλο αυτό το μπάχαλο: οτι καλύτερο για το χρυσοπράσινο μας φύλλο.

Καλό Σαββατοκυρίακο και χαμογελάστε.

Υ.Γ. Αποφάσισα να σας γράφω για τους random τύπους του Λονδίνου που μου φτιάχνουν την μέρα μου. Μέχρι να μετακομίζω, το χαμόγελου του άστεγου της γειτονιάς όταν του έπαιρνα το καθημερινό του σάντουιτς μου ανέβαζε την διάθεση. Σήμερα ο ταχυδρόμος μου φώναξε να μην ταχυδρομήσω το γράμμα που ήμουν έτοιμη να ρίξω στο γραφικό κόκκινο κουτί και το πήρε αυτός για να πάει πιο γρήγορα. I love this city! (είμαι σίγουρη πως θα το μετανιώσω αυτό)

F**k Barbie

Αυτό νομίζω είναι ένα σλόγκαν που μπορεί άνετα να γίνει κλάσσικ, π.χ. δεν ξεχνώ. Ανέκαθεν το πίσω τζάμι του αυτοκινήτου, το καπό, οι πίσω αριθμοί κυκλοφορίας και γενικά οτιδήποτε βρίσκεται στην πίσω πλευρά του αυτοκινήτου (είμαι εντελώς άσχετη με την ωρολογία), προσφέρεται για να περάσει ο ιδιοκτήτης τα δικά του μηνύματα, απόψεις, πιστεύω και βιώματα.

Το Δεν Ξεχνώ ή αι λάβ φαμαγκούστα ή κώμα του γυαλού μονοπωλούν τους κυπριακούς δρόμους. Δυστυχώς, με το πέρασμα του χρόνου, οι νέες γενιές όσο κι αν νιώθουν και αυτές ανάγκη για λύση του κυπριακού προβλήματος, η φλόγα για επιστροφή θα είναι όλο και πιο αδύναμη. Το δεν ξεχνώ υποχωρεί σιγά σιγά αφήνοντας τόπο για τις μεταμοντέρνες ανησυχίες των Κυπρίων. Κατά τη διάρκεια του δημοψηφίσματος κυκλοφορούν ανάμεσά μας και τα διπλοκάμπινα με τα ΟΧΙ, τα μάζντα με τα ΝΑΙ και το ολλ τάιμ κλάσσικ τα σύνορά μας είναι στην Κερύνεια.

Η γενιά των γονιών μου (στα φορτις τους) έστω και πρόσφυγες, όντας η πρώτη γενιά εκμοντερνισμένων και εξευρωπαϊσμένων Κύπριων κυκλοφορούν με αυτοκόλλητα των πανεπιστημίων τους. Το πιο πολυδιαφημισμένο πανεπιστήμιο είναι το Βιρτζίνια ενώ ακολουθεί το Κολούμπια στην δεύτερη θέση. Άγνωστο παραμένει γιατί και αυτό το είδος αυτοκόλλητων τείνει προσ εξαφάνισι, αν λάβει κανείς υπόψη πως οι Κύπριοι προίκισαν και με το παραπάνο το Derby, Manchester, Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Κρήτη. Ενώ συνέχεια ακούω φοιτητές να καυχιούνται πόσο απίστευτα τέλεια περνούν την φοιτητική τους ζωή πουθενά δεν είδα στίκερ University of Salonika.

Η νεότερη γενιά (20'ς - 30'ς) κυκλοφορεί μόνιμα με το χιλιοφορεμένο μπέιμπι ον μπόρντ ή και πρίνσες ον μπόρντ. Αυτό ωφείλω να ομολογήσω είναι και το πιο σπαστικό. Πρώτον δεν φταίω εγώ για τις επιλογές σας, εσείς θέλατε να δαιωνίσεται το είδος (μπάι Σαμάνθα). Δεύτερον, και άντε έχεις παιδί ή πριγκίπισσα ή δράκο μέσα στο αμάξι. Θα είμαι πιο προσεκτικός απέναντί σου παρά στους υπόλοιπους; Ή σε όσους δεν έχουν μπέιμπι τρέχω να τους το πουλλώσω; Εξερούνται από αυτή την εκνευριστική κατηγορία όσοι έχουν μπίτς ον μπόρντ.

Φτάνουμε αισίως στην τελευταία κατηγορία οδηγών, τους πιο νεαρούς. Οι πιο πορωμένοι οδηγοί στο πίσω τζάμι διαφημίζουν το σύστημα ήχου που φροντίζει κάθε βράδυ να μας ποτινάσσει ίσια πάνω. Κλάριον ή νταινάμικ ή δεν ξέρω τι άλλο. Έξτρα πόντους πέρνουν όσοι διακοσμούν και τις πόρτες του αυτοκινήτου με φλόγες, σουμπαρού ιμπρέζα λόγκο ή ακόμα και τοπία (ναι το είδα και αυτό, λιμνούλα με πάπιες, νούφαρα και δεν συμμαζέυεται). Οι απόφοιτοι ιδιωτικών σχολείων κολλούν την χρονιά τους και το τμήμα τους ( ESL2003, GCSL 2006, PESL 2007, KJHYTOIESL 3015).

Άλλοι όπως τον τύπο της φωτογραφίας προτιμούν να επιτελέσουν κοινωνικό έργο. Λένε όχι στο κατεστημένο, πάνε κόντρα στα πρέπει (Αντώνης Σαμαράκης) και προσπαθούν πρώτοι να αποποιηθούν τα παιδικά μας κόμπλεξ. Ελπίζω να δω πολλά τέτοια σύντομα.

Υ.Γ. Θα με αναγνωρίσετε στο φιατάκι που γράφει αι λάβ Γιάννα Λοϊζίδου.