Mind the gap

Τελικά δεν είναι μόνοι οι Κυπραίοι αμπάλατοι. Έχει και Εγγλέζους τόσο αναίσθητος.

Πρωί 8:40. Στον σταθμό του Kings Cross που γίνεται Ο χαμός στην γραμμή που κατεβαίνει στο City. Πέρασαν 20 λεπτά και 5 τρένα μέχρι να καταφέρω να σφηνωθώ σε ένα. Εν το μεταξύ ενώ περιμέναμε στην πλατφόρμα μια τύπισσα 50 χρονών έστησε καβγά με τον μπροστινό μου γιατί την έσπρωχνε.

Κυρία μου σαν μεν πιάνεις το τιούμπ το πρωί και να πηγαίνεις άνετη με τα πόδια, ο άνθρωπος τι σου φτέει; Εκουντούσεν σε γιατί εκουντούσα τον εγώ, που με την σειρά τους εσπιλακώναν με οι πισινοί μου (συνεπιβάτες, προς το παρών πισινό ένα έχω που αναγιώνεται).

Και όπως στεκούμαστε γυρίζει η πελλή στα καλά καθούμενα και κουντά τον καημένο τον άνθρωπο (και φυσικά μας πήρε και εμάς το ποτάμι) και βάζει μια φωνάρα: "I need to get behind the yellow line!!!"

Εννα μεν πιάσω μια αύξηση να μισθώνω οδηγό;

Everything happens for a reason

Σήμερα άργησα να φύγω από την δουλειά. Έπιασα το λάθος τρένο. Μετά φορτώθηκα τα ψώνια για το σπίτι. Έχασα την στάση του λεωφορείου και περπατούσα αρκετά.

Όμως δεν τσαντίστηκα, δεν έβρισα, δεν θύμωσα και δεν χάλασε η διάθεσή μου. Έφυγα από την δουλειά λίγο αργότερα γιατί κάτι μου μάθαιναν. Κάποιος είχε την υπομονή να κάτσει κάτω και να μου εξηγήσει κάποια πράγματα. Και σήμερα είδα πως ο προϊστάμενός μου με συμπαθεί γιατί τον πειράζω και με την σειρά του με πειράζει κι αυτός. Και όταν κάνω μερικά λάθη μου χαρίζεται, ενώ σε άλλους δεν δείχνει τόση επιείκια. Είναι ένας Μαλαισιανός, γεροντοπαλλίκαρο που έχει πολύ πλάκα και μου μιλά για τις φιλοσοφίες του.

Πήρα λάθος τρένο, αλλά τελικά βόλεψε γιατί κατέβηκα σε ένα μεγάλο Sainsburys. Τα ψώνια του σούπερμάρκετ είναι η ζωή μου! Ήρθα σπίτι έκανα κολοκυθάκια με αυγά, ετοίμασα και μπιφτέκια για τον θάλαμο και πήρα και γλυκό. Αυτό κι αν μου έφτιαξε την διάθεση!!

Αλλά το καλύτερο ήταν που έχασα την στάση μου. Γιατί με το που κατέβηκα δεν μπορούσα να μην προσέξω το φεγγάρι. Άρχισε να γεμίζει πάλι και απόψε είναι πιο φωτεινό από ποτέ. Κι ας είμαι σε μια πόλη που τα σύννεφα δεν σε αφήνουν να δεις φεγγάρι ή αστέρια. Ήταν κάτι πανέμορφο.

Όταν κάθισα να ξεκουραστώ εκπλάγηκα με τον εαυτό μου που τα είδα όλα από την άλλη όψη. Την "μισογεμάτη". Κατάλαβα, μέσα από μια μέρα όλο ρουτίνα χωρίς κάτι το ξεχωριστό, πως είμαι τυχερή που τα έχω όλα αυτά. Και δεν αξίζει να χαλιέμαι για τίποτα τόσο ανούσιο. Σε κάθε τι που γίνεται θα προσπαθώ να δω την θετική του πλευρά. Ανέκαθεν πίστευα πως ότι συμβαίνει στην ζωή μας, συνδέεται με κάτι που έρχεται.

"Η ζωή είναι μεγάλη, μην την κάνεις καρναβάλι. Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή".

Up and running!

Μετά από κόπο και μόχθο και αρκετή ταλαιπωρία το Μαιράκι γράφει αυτό το ποστ από το νέο του διαμέρισμα στο Λονδίνο, με το δικό του ίντερνετ και όχι δανεικό από κάποιον γείτονα. Τώρα νιώθω πως μπορώ να απολαύσω αυτό που ζω! Μένω σε μια από τις πιο τέλειες πόλεις του κόσμου, έχω κοντά μου όσους αγαπώ, βρήκα δουλειά που μου αρέσει και περνώ υπέροχα!! Έχει πολύ καιρό να νιώσω όμορφα. Σας εύχομαι κάποτε να ζήσετε και εσείς το δικό σας όνειρο.

Πάμε παρακάτω. Τι έπαθαν όλοι με τα πολιτικά; ΟΚ και εγώ ασχολούμαι, και διαβάζω κάθε μέρα εφημερίδα, έχω δική μου άποψη και δεν είμαι απαθής γιατί ζούμε σε μια χώρα που η πολιτική παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στην ζωή μας. Αλλά όλοι γύρω μου θέλουν να βάλουν τις απόψεις τους στο τραπέζι και να συζητούν μεταξύ τους. Και καταλήγουν πάντα σε καβγάδες. Και εμένα μου αρέσει να συζητώ για αυτά τα θέματα και ειδικά με νέους σαν εμένα που είμαστε το μέλλον αυτού του τόπου (αλίμονο μας!) αλλά δεν θα πιάσω κάποιον άσχετο να του πω τα πιστεύω μου.

Το σοκολατάκι και εγώ έχουμε εντελώς αντίθετες πολιτικές πεποιθήσεις. Μαύρο λέει ο ένας, άσπρο επιμένει ο άλλος. Αλλά ακριβώς επειδή γνωρίζουμε τα πιστεύω ο ένας του άλλου ξέρουμε πως δεν θα αλλάξουμε γνώμη και απλώς συζητά ο καθένας τα τεκταινόμενα από την δική του σκοπιά. Βαρέθηκα να ακούω άτομα να τσακώνονται για πολιτικά. Χωνέψτε το πως ο καθένας έχει διαφορετικές απόψεις και κανείς δεν είναι σωστός ή λάθος. Και όλοι έχουμε ένα κοινό μέσα σε όλο αυτό το μπάχαλο: οτι καλύτερο για το χρυσοπράσινο μας φύλλο.

Καλό Σαββατοκυρίακο και χαμογελάστε.

Υ.Γ. Αποφάσισα να σας γράφω για τους random τύπους του Λονδίνου που μου φτιάχνουν την μέρα μου. Μέχρι να μετακομίζω, το χαμόγελου του άστεγου της γειτονιάς όταν του έπαιρνα το καθημερινό του σάντουιτς μου ανέβαζε την διάθεση. Σήμερα ο ταχυδρόμος μου φώναξε να μην ταχυδρομήσω το γράμμα που ήμουν έτοιμη να ρίξω στο γραφικό κόκκινο κουτί και το πήρε αυτός για να πάει πιο γρήγορα. I love this city! (είμαι σίγουρη πως θα το μετανιώσω αυτό)

Όμορφη πόλη

Για να σου αρέσει το Λονδίνο πρέπει να είσαι υπομονετικός, ρομαντικός, ελαφρά μαζόχας, να προσαρμόζεσαι εύκολα, να μην εκνευρίζεσαι με το παραμικρό και να μπορείς να ξεχωρίσεις τις μικρές όμορφες στιγμές που ορίζουν την ευτυχία.

Απόψε κατεβήκαμε Leicester Square και καθώς πηγαίναμε προς Friday's είδα από μακριά το Ed's diner και τον τράβηξα μέσα. Παραγγείλαμε μπέργκερς και κόκα κόλα στο παραδοσιακό ποτήρι καθώς τα έψηναν στην ανοιχτή κουζίνα και ακούγαμε μουσική των 60ς. Ένιωθα πως βγήκαμε ραντεβού και ψιλοντρεπόμουν όποτε γύριζε να με φιλήσει. (!) Μετά περπατήσαμε μέχρι Embankment και αντικρύσαμε την πραγματική ομορφιά του London by night. Ο Τάμεσης ήρεμος και ψυχρός με τα τουριστικά πλοιαράκια. Γύρω γύρω κάθε λογής αρχιτεκτονική και το κάθε κτίριο μοναδικά φωτισμένο.

Το London Eye θύμιζε πανηγύρι με όλα τα φωτάκια. Διασχίσαμε την Golden Jubilee Bridge με ένα τύπο να παίζει στην ακουστική το λαμπάντα και σφίχτηκε η καρδιά μου όταν είδα κλειστό το καρουσέλ. Θύμιζε την ψυχή μικρού παιδιού Κυριακή νύχτα, την μελαγχολία που κυριαρχεί σε ένα σπίτι μετά από μια γιορτή, ένα βάζο με μαραμένα λουλούδια. Το Bug Ben χτύπησε 11:45 τραβώντας την προσοχή μας προς το Κοινοβούλιο. Μια ήσυχη βραδιά δίπλα από τον Τάμεση είναι ότι πιο όμορφο για να σκεφτείς ή να ερωτευτείς.

Θυμηθήκαμε που πρίν ένα χρόνο κάναμε την ίδια διαδρομή πιασμένοι χέρι χέρι. Του είπα πως ακούγεται τέλειο του χρόνο να ξαναέιμαστε εδώ πέρα μαζί, χωρίς να μας χωρίζει η απόσταση πια. Και τα καταφέραμε. Περπατούσαμε απόψε μαζί γνωρίζοντας πως κανείς από τους δυο μας δεν θα πάρει την βαλίτσα του μέχρι την επόμενη φορά σε κάποιο άλλο σταθμό...

Φοβάμαι

Ήρθα. Ξεκινάει το όνειρο που είχα από τότε που ήμουν παιδί. Γέμισα μια βαλίτσα όνειρα (κλισέ αλλά πέρα για πέρα αληθινό) πήρα το αεροπλάνο και ήρθα.

Δεν μου κακοφάνηκε που στο αεροδρόμιο με περιμένε ένας Τζαμαϊκανός ταξιτζής και όχι κάποιος δικός μου. Δεν μου κακοφάνηκε που το Λονδίνο με υποδέχτηκε με βροχή. Ούτε μούτρωσα όταν μπήκα σε ένα άδειο σπίτι. Χαμογελούσα γιατί ήταν η αρχή της καινούριας μου ζωής. Το χαμόγελο έγινε μεγαλύτερο όταν σχόλασε από την δουλειά και βούλιαξα στην γνώριμη αγκαλιά.

Όταν ξαπλώσαμε όμως το βράδυ τίποτα δεν μπορούσε να με ηρεμήσει. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ερχόμουν εδώ. Και πάντα η αγκαλιά του μου χαρίζει τους πιο ήρεμους ύπνους.

Το ίδιο συνεχίστηκε και τις επόμενες μέρες. Ενώ είμαι μόνη μου από την ώρα που ξυπνώ μέχρι τις 6-7, η μελαγχολία και η μοναξιά με πλακώνουν την νύχτα που έχω δίπλα μου την ιδανική συντροφιά.

Ξαπλώνω και νιώθω μια απέραντη μοναξιά. Θέλω να του μιλήσω να τα βγάλω από μέσα μου και ξέρω πως θα με καταλάβει (του είπα πολύ χειρότερα μέχρι τώρα) αλλά κάτι με τραβά πίσω. Φοβάμαι. Φοβάμαι το άγνωστο της καινούριας ζωής. Φοβάμαι που δεν θα είμαι πια φοιτητής, δεν θα είμαι πια παιδί και τα λάθη μου δεν θα συγχωρούνται τόσο εύκολα.

Φοβάμαι που θα μένω σε ένα σπίτι μόνη, θα έρχομαι κατάκοπη από την δουλειά και θα πρέπει να στρωθώ στο διάβασμα. Φοβάμαι πως οι άλλοι στο σπίτι θα με ξεχάσουν., κι αυτοί που θα είναι στη ίδια πολή θα με αγνοούν.

Υπερβάλλω το ξέρω. Είμαι πολύ τυχερή. Θα δουλέψω σε μια πόλη που πάντα ήθελα να κάνω κάτι που μου αρέσει και θα έχω δίπλα μου τα δύο πιο σημαντικά άτομα στη ζωή μου, την επέκταση του εαυτού μου. Τότε γιατί γκρινιάζω;

Είναι που φοβάμαι μην χάσω το παιδί που έχω στην ψυχή μου τώρα που μπαίνω στον κόσμο των μεγάλων.