Κρίση;

Σήμερα λάβαμε ένα εσωτερικό mail στην δουλειά. Πως λόγω του οικονομικού κλίματος γίνουν περικοπές. Σε όλο το Λονδίνο μπορείς να μυρίσεις τον φόβο του κόσμου. Θα έχω αύριο δουλειά ή οχι;

Στην αρχή πανικοβλήθηκα γιατί ως η πιο νέα εκεί μέσα λογικά είμαι το πιο πιθανό "θύμα". Είπαν πως όσοι επηρεάζονται θα ειδοποιηθούν εντός της μέρας για να συζητήσουν και να βρουν πιθανές λύσεις.

Προσπάθησα να σκεφτώ λογικά. Απέκλεισα φυσικά την εύκολη λύση, αυτή που φώναζα εδώ και 2 χρόνια στους δικούς μου: να επιστρέψω στην Κύπρο όπου θα με κανονίσουν και θα βρω σίγουρη δουλειά. Δεν θέλω να με κανονίσει κανείς οτι κάνω θέλω να το κάνω με την αξία μου. Δεύτερον, δεν θέλω να επιστρέψω Κύπρο από τώρα. Και τρίτον δεν θέλω να ζήσω μακριά από το σοκολατάκι μου.

Σίγουρα αν μου συμβεί αυτό δεν θα είναι και το τέλος του κόσμου. Δεν έχω ούτε παιδιά να ταίσω ούτε δάνειο να ξεχρεώσω (ακόμα). Ίσως να είναι ευκαιρία να βάλω μια τάξη στην ζωή μου, γιατί έχει τόσο καιρό που μουρμουρώ πως δεν μου πολυαρέσει η δουλειά μου.

Ίσως μπορέσω να πραγματοποιήσω το όνειρο μου. Από μικρή, είχα δύο υποψήφια επαγγέλματα στο μυαλό αλλά δυστυχώς για τους γονείς μου κάνενα δεν φέρνει ψωμί στο τραπέζι.

Το πρώτο, είναι να ανοίξω ένα βιβλιοπωλείο. Λατρεύω τα βιβλία. Θα ήθελα να είναι ζεστό, να έρχονται μικρά παιδάκια να τους διαβάζω παραμύθια και να βλέπουν πως ο κόσμος και η ζωή δεν έχει όρια μέσα από τα βιβλία. Να μπορώ να βρίσκω όποιο βιβλίο θέλουν οι πελάτες μου που θα με ξέρουν προσωπικά και εγώ θα τους γνωρίζω έναν προς έναν. Να έχω μια γωνιά με άνετες πολυθρόνες, ζεστό καφέ και μυρωδάτα μπισκότα, σπιτικά. Να μπορώ να μεταδώσω με οποιονδήποτε τρόπο αυτή μου την αγάπη στους άλλους.

Το δεύτερο μου όνειρο ίσως είναι πιο εφικτό, αλλά εξίσου άπιαστο με τα δεδομένα στην ζωή μου. Να διδάσκω. Να μαθαίνω στα παιδιά για γραμματικές και άλγεβρες αλλά να τους δείχνω και τα πιο σημαντικά. Αυτά που μου έμαθε ο καλύτερος δάσκαλος του κόσμου. Να τους μυήσω στον μαγικό κόσμο του Μικρού Πρίγκιπα, όπως έκανε εκείνος. Να αφιερώνω τα απογεύματά μου να τα πηγαίνω θέατρο και σε εκθέσεις. Να τους μάθω πως η ευτυχία βρίσκεται στις μικρές, καθημερινές στιγμές της ζωής, όπως πριν χρόνια μας έδειξε αυτός. Τις προάλλες ήμουν στο Βρετανικό Μουσείο και πήρα 2-3 φυλλαδία που έγραφαν για τα μάρμαρα του Παρθενώνα. Και σκεφτόμουν μέσα μου: πόσο ωραία θα ήταν να έκλεβα μια 30ριά από αυτά να τα έπαιρνα στους μαθητές μου, να τους μιλούσα για τα Ελγίνεια και για το πάθος μιας σπουδαίας γυναίκας που είχε όνειρο μέχρι το τέλος της την επιστροφή τους.

Παρασύρθηκα. Μακάρι να είχα την δύναμη και το θάρρος να τα τολμούσα. Αλλά φοβάμαι πως είμαι πολύ δειλή.

Νεύρα

Με εκνευρίζουν:

- οι τύποι που βρωμούν στο tube (ή οπουδήποτε αλλού) και μας κάνουν εμάς να υποφέρουμε

- οι αγενείς σερβιτόροι

- όταν μπένει ηλικιωμένος ή μια έγκυος γυναίκα στο λεωφορείο και δεν σηκώνεται κανείς

- που τα σαββατοκυρίακα είναι τόσο μικρά

- που καταντήσαμε να ζούμε για να δουλεύουμε και οχι να δουλεύουμε για να ζούμε

- αυτοί που θεωρούν ευτυχία το χρήμα

- αυτοί που επιλέγουν ποιους ανθρώπους θα έχουν δίπλα τους βάση του πορτοφολιού τους και της κοινωνικής τους θέσης

- όσοι πιστεύουν είναι υπεράνω ή καλύτεροι από τους υπόλοιπους. Στο τέλος όλοι στα 2 μέτρα θα βρεθούμε.


Ελπίζω το επόμενο ποστ μου να είναι πιο αισιόδοξο

-

Love is in the air

Μην φοβάστε δεν πρόκειται να μιλήσω για την μέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Πρόλογο θα κάνω. Που λέτε. Αυτό που με εκνευρίζει πολύ στην Αγγλία είναι που θέλουν να εκμεταλλεύονται τα πάντα. Οι χριστουγεννιάτικες βιτρίνες στολίζονται από τα τέλη του Οκτώβρη, την 2η του Γενάρη οι καρδούλες είναι παντού. Μετά είναι τα Πασχαλινά κουνελάκια, η Μέρα της μητέρας και πάει λέγοντας.


Και εκνευρίστηκα ακόμα περισσότερο όταν τσακωθήκαμε με το σοκολατάκι για την μέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Ήθελε να πάμε κάπου να φάμε αλλά εγώ έφερα αντιρρήσεις γιατί δεν θέλω να βγώ για φαγητό να δώσω τα μαλλιά της κεφαλής μου, να νιώθω υποχρεωμένη να είμαι μες τα μέλια και να ανταλλάξουμε κιτς δωράκια. Οι τελευταίες μέρες ήταν κάτι περισσότερο από ρομαντικές γιατί απλώς έτσι μας βγήκε, ήρθαμε πιο κοντά. Και ήταν τέλεια γιατί απλώς έτσι συνέβηκε. Νιώθω πιο ερωτευμένη μαζί του από ποτέ.


Κάθομαι τώρα και γράφω και τον βλέπω που δουλεύει σκυμμένος στα βιβλία του. Μου αρέσει πολύ να τον βλέπω όταν δεν το ξέρει. Τον βλέπω και σκέφτομαι, κάνω όνειρα για εμάς. Νιώθω πως είμαστε πολύ μικροί αλλά κάνω όνειρα που πάνε πολύ μακριά. Φαντάζομαι πως θα ήταν ένα σπίτι ολόδικό μας, πως θα ήταν η καθημερινότητά μας. Ακόμα και η ρουτίνα έχει μια γλύκα όταν την μοιράζεσαι με κάποιον που λατρεύεις.


Πάντα νιώθω ένοχη απέναντί του γιατί πιστεύω πως μου δίνει πολύ περισσότερα απ'ότι εγώ. Στις πιο δύσκολες στιγμές μου με κρατούσε αγκαλιά και με χαϊδευε χωρίς να μιλά. Ήταν το καλύτερο φάρμακο για ότι είχα αυτό. Να έχω δίπλα μου κάποιον που με αγαπά χωρίς όρους και να είναι δίπλα μου οτι κι αν γίνει. Μου αρέσει που μου κάνει εκπλήξεις, που με σκέφτεται και με φροντίζει σαν να είμαι μωρό, που γελούμε συνέχεια. Και έχει το πιο γλυκό χαμόγελο που είδα στην ζωή μου.


Είναι το καλύτερο πράγμα που έχω στην ζωή μου. Όταν κατάλαβα πόσα αξίζει το πρώτο πράγμα που έκανα (χωρίς υπερβολές) ήταν να αγοράσω ένα βραχιόλι με ματάκι για να το έχω συνέχεια πάνω μου.


Θα κάνω την υποχώρηση και θα γιορτάσω το Σάββατο μαζί του. Και από τώρα και στο εξής θέλω ακόμα περισσότερους λόγους και ευκαιρίες για να γιορτάζω αυτό που ζω μαζί του.

Αχαριστία

Εκνευρίζομαι με τον εαυτό μου που είμαι τόσο αχάριστη. Πρώτη φορά νιώθω τόσο καλά στην ζωή μου. Είμαι ακριβώς όπου θα ήθελα να είμαι. Αλλά θέλω ακό,η περισσότερα.

Πρώτη φορά νιώθω πως πραγματικά ανήκω κάπου. Έφτιαξα έναν δικό μου μικρόκοσμο και ζω στο δικό μου συννεφάκι ευτυχίας, όπου τον περισσότερο καιρό όλα είναι τέλεια. Ζω σε έναν τόπο που πραγματικά το νιώθω σπίτι μου, ίσως και περισσότερο από το πατρικό μου γιατί εγώ το διάλεξα, εγώ φροντίζω αυτό τον τόπο και εγώ διαλέγω τι θέλω να ζήσω εδώ. Δεν βρίσκω καμιά από τις δυσκολίες που είχα στο πατρικό μου, ούτε θέλω ποτέ να φύγω γιατί τίποτα δεν με πληγώνει εδώ όπως στο πατρικό μου (άλλη πονεμένη ιστορία αυτή, ίσως την γράψω σε άλλο ποστ να την βγάλω από μέσα μου).

Κι όμως νιώθω αχάριστη που παρ'όλο που περνώ μια ευτιχισμένη περίοδο της ζωής μου θέλω περισσότερα πράγματα. Και δεν είναι μόνο μέσα στο πλαίσιο "ο άνθρωπος πρέπει να εξελίσσεται όσο περνά ο καιρός", αλλά φτάνει μέχρι την αχαριστία. Θέλω να είμαι πιο κοντά με το σοκολατάκι μου, θέλω περισσότερη δέσμευση. Θέλω καλύτερη δουλειά, θέλω περισσότερα λεφτά.

Θέλω, θέλω, θέλω...

The magic of London

Είναι υπέροχο συναίσθημα να ξυπνάς και όλα έξω να είναι κάτασπρα.

Να μην πηγαίνεις δουλειά και να πηγαίνεις στο πάρκο για χιονοπόλεμο.

Να γίνεσαι πάλι παιδί και να συναγωνίζεσαι τα δωδεκάχρονα.

Να είσαι με φίλους σε ένα σπίτι με μεγάλα παράθυρα και να τρώτε και να πίνετε τσάι.

Να περπατάς στο χιόνι αγκαλιά με τους αγαπημένους σου ανθρώπους για να μην πέσεις.

Να ξαπλώνεις με τον αγαπημένο σου και να βλέπεις το χιόνι να χτυπά το παράθυρο.

Είναι υπέροχο από κάτι ασήμαντο να νιώθεις τόση αγάπη.