Ντα

Χτες στο γραφείο είχα μια πολύ παράξενη συζήτηση με έναν κύριο 60 ετών. Και λέω παράξενη γιατί έχω το τυπικό κυπριακό καλούπι, κοντή, ούτε γεμάτη ούτε στέκα, plain face και καταλάβατε για να μην τα πολυλογώ.

Mr John: "Excuse me, can I ask where are you from? Because I am intrigued by your accent".
Μαιράκι:"I am from Cyprus :)".
Mr John:"Oh because I was thinking Belarus, Moldavia or somewhere there".

BANG!!

Όταν το είπα στο σοκολατάκι καμάρωνε. Αλλά έγω έχω απορία πως με 1.20 με τα χέρια ανάταση μοιάζω με "καλλιτέχνιδα".

Και το χειρότερό μου είναι όταν λέω είμαι από την Κύπρο. From which side? είναι η αμέσως επόμενη ερώτηση. Γιατί εγώ πρέπει να είμαι politically correct με όλους όσους γνωρίζω (μάυρους, κίτρινους, ΣριΛανκέζους) και τούτοι δεν σκέφτουντε πριν μιλήσουν;;

Everything happens for a reason

Σήμερα άργησα να φύγω από την δουλειά. Έπιασα το λάθος τρένο. Μετά φορτώθηκα τα ψώνια για το σπίτι. Έχασα την στάση του λεωφορείου και περπατούσα αρκετά.

Όμως δεν τσαντίστηκα, δεν έβρισα, δεν θύμωσα και δεν χάλασε η διάθεσή μου. Έφυγα από την δουλειά λίγο αργότερα γιατί κάτι μου μάθαιναν. Κάποιος είχε την υπομονή να κάτσει κάτω και να μου εξηγήσει κάποια πράγματα. Και σήμερα είδα πως ο προϊστάμενός μου με συμπαθεί γιατί τον πειράζω και με την σειρά του με πειράζει κι αυτός. Και όταν κάνω μερικά λάθη μου χαρίζεται, ενώ σε άλλους δεν δείχνει τόση επιείκια. Είναι ένας Μαλαισιανός, γεροντοπαλλίκαρο που έχει πολύ πλάκα και μου μιλά για τις φιλοσοφίες του.

Πήρα λάθος τρένο, αλλά τελικά βόλεψε γιατί κατέβηκα σε ένα μεγάλο Sainsburys. Τα ψώνια του σούπερμάρκετ είναι η ζωή μου! Ήρθα σπίτι έκανα κολοκυθάκια με αυγά, ετοίμασα και μπιφτέκια για τον θάλαμο και πήρα και γλυκό. Αυτό κι αν μου έφτιαξε την διάθεση!!

Αλλά το καλύτερο ήταν που έχασα την στάση μου. Γιατί με το που κατέβηκα δεν μπορούσα να μην προσέξω το φεγγάρι. Άρχισε να γεμίζει πάλι και απόψε είναι πιο φωτεινό από ποτέ. Κι ας είμαι σε μια πόλη που τα σύννεφα δεν σε αφήνουν να δεις φεγγάρι ή αστέρια. Ήταν κάτι πανέμορφο.

Όταν κάθισα να ξεκουραστώ εκπλάγηκα με τον εαυτό μου που τα είδα όλα από την άλλη όψη. Την "μισογεμάτη". Κατάλαβα, μέσα από μια μέρα όλο ρουτίνα χωρίς κάτι το ξεχωριστό, πως είμαι τυχερή που τα έχω όλα αυτά. Και δεν αξίζει να χαλιέμαι για τίποτα τόσο ανούσιο. Σε κάθε τι που γίνεται θα προσπαθώ να δω την θετική του πλευρά. Ανέκαθεν πίστευα πως ότι συμβαίνει στην ζωή μας, συνδέεται με κάτι που έρχεται.

"Η ζωή είναι μεγάλη, μην την κάνεις καρναβάλι. Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή".

Domestic bliss

Για να μην παρεξηγούμαστε, είμαι μόνο 22 χρονών αλλά τα posts μου δείχνουν οτι είμαι 30 και 5 χρόνια παντρεμένη! Και εγώ αυτό άρχισα να πιστεύω όταν σήμερα ανταλλάζαμε δουλειές με το σοκολατάκι.

Θέλει να του σιδερώσω 6(!) πουκάμισα και κάναμε μισή ώρα παζάρι. Τελικά δέχτηκα αλλά με γερό αντάλλαγμα. Μαγείρεψε, έπλυνε τα πιάτα και καθάρισε την κουζίνα και θα μου στήσει την σιδερώστρα μπροστά από το laptop για να σιδερώνω βλέποντας Beverly Hills (pathetic το ξέρω αλλά αποφάσισα να το δω από την αρχή μέχρι το τέλος και μου αρέσει!). Νομίζω πέτυχα καλή ανταλλαγή.

Αύριο πάω πρώτη μέρα training και ανταλλάζω μηνύματα με τον ινδό συνάδελφο που ακόμα να γνωρίσω αλλά μου είπε ο μάστρος την ιστορία της ζωής του. Παντρέυτηκε πριν 2 εβδομάδες. 2 μέρες πριν το γάμο πέθανε η γιαγιά του με την οποία ήταν πολύ συνδεδεμένος και ήθελε να αναβάλει τον γάμο αλλά too late. Παντρεύτηκε και έφυγε για honeymoon (το που θα το μάθω αύριο) και ήρθε σήμερα γι'αυτό δεν τον γνώρισα την Παρασκευή. Ελπίζω να μην είναι ανταγωνιστικός και να τα πάμε καλά.

Ημίχρονο και με τραβά για να ξεκινήσω σιδέρωμα. Καλή εβδομάδα.

Φοβάμαι

Ήρθα. Ξεκινάει το όνειρο που είχα από τότε που ήμουν παιδί. Γέμισα μια βαλίτσα όνειρα (κλισέ αλλά πέρα για πέρα αληθινό) πήρα το αεροπλάνο και ήρθα.

Δεν μου κακοφάνηκε που στο αεροδρόμιο με περιμένε ένας Τζαμαϊκανός ταξιτζής και όχι κάποιος δικός μου. Δεν μου κακοφάνηκε που το Λονδίνο με υποδέχτηκε με βροχή. Ούτε μούτρωσα όταν μπήκα σε ένα άδειο σπίτι. Χαμογελούσα γιατί ήταν η αρχή της καινούριας μου ζωής. Το χαμόγελο έγινε μεγαλύτερο όταν σχόλασε από την δουλειά και βούλιαξα στην γνώριμη αγκαλιά.

Όταν ξαπλώσαμε όμως το βράδυ τίποτα δεν μπορούσε να με ηρεμήσει. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ερχόμουν εδώ. Και πάντα η αγκαλιά του μου χαρίζει τους πιο ήρεμους ύπνους.

Το ίδιο συνεχίστηκε και τις επόμενες μέρες. Ενώ είμαι μόνη μου από την ώρα που ξυπνώ μέχρι τις 6-7, η μελαγχολία και η μοναξιά με πλακώνουν την νύχτα που έχω δίπλα μου την ιδανική συντροφιά.

Ξαπλώνω και νιώθω μια απέραντη μοναξιά. Θέλω να του μιλήσω να τα βγάλω από μέσα μου και ξέρω πως θα με καταλάβει (του είπα πολύ χειρότερα μέχρι τώρα) αλλά κάτι με τραβά πίσω. Φοβάμαι. Φοβάμαι το άγνωστο της καινούριας ζωής. Φοβάμαι που δεν θα είμαι πια φοιτητής, δεν θα είμαι πια παιδί και τα λάθη μου δεν θα συγχωρούνται τόσο εύκολα.

Φοβάμαι που θα μένω σε ένα σπίτι μόνη, θα έρχομαι κατάκοπη από την δουλειά και θα πρέπει να στρωθώ στο διάβασμα. Φοβάμαι πως οι άλλοι στο σπίτι θα με ξεχάσουν., κι αυτοί που θα είναι στη ίδια πολή θα με αγνοούν.

Υπερβάλλω το ξέρω. Είμαι πολύ τυχερή. Θα δουλέψω σε μια πόλη που πάντα ήθελα να κάνω κάτι που μου αρέσει και θα έχω δίπλα μου τα δύο πιο σημαντικά άτομα στη ζωή μου, την επέκταση του εαυτού μου. Τότε γιατί γκρινιάζω;

Είναι που φοβάμαι μην χάσω το παιδί που έχω στην ψυχή μου τώρα που μπαίνω στον κόσμο των μεγάλων.