Έρωτες μέρος 2ον: ο πρώην

Ο πρώην και εγώ γνωριστήκαμε στην τρυφερή ηλικία των 17 και είμαστε μαζί 4 χρόνια, από τα οποία τα τελευταία 2 το παίζαμε Ρέμος - Μακρυπούλια (έχουμεν τα, εν τα έχουμε). Άμαν τον εγνώρισα έκαμε μου τζείνο το κλικ, τζείνο που λαλείς ότι τούτο τον άνθρωπο ξέρω τον ούλλη μου την ζωή.

Επερνούσαμε τέλεια. Εγελούσαμε, εφκέναμε, εδιασκεδάζαμε και μέσα μέσα εσύρναμε και κανενα καφκά έτσι για να έχουμε κάτι να ασχολούμαστε (φκέννει μου με κυπριακή προφορά η σημερινή ιστορία). Ήταν δίπλα μου σε πολλά σημαντικές στιγμές της ζωής μου και εστάθηκε μου σε πολλές δυσκολίες. Ετερκάσαμε γιατί εμεγαλώσαμε μαζί, επεράσαμε παρέα το στάδιο της ωρίμανσης που μωρά εγίναμε ενήλικες. Και ήταν καταπληκτικός σαν χαρακτήρας και σαν άνθρωπος. Μέχρι που ακολουθήσαμε το μονοπάτι που ακολουθούν οι περισσότεροι Κυπρέοι.

Εγώ Αγγλία για σπουδές, τζείνος τα φυλάκια για σκοπιές. Εβάλαν του και κουβέντες κάτι καλοθελητές, το πρωί το χτίζαμε το βράδυ γκρεμιζόταν που λέει και το ποίημα. Η κατάσταση αυτή εκούρασε με ψυχολογικά, αρρώστησα και έτρεχα σε γιατρούς γιατί η πίεση μου χτύπησε κόκκινο που το κακό μου. Εσυμβήκαν πολλά άσχημα μεταξύ μας στο τέλος της σχέσης μου.

Αλλά εδιάλεξα να τα ξεχάσω, εδιάγραψα τα τέλεια που την μνήμη μου. Γιατί με τούτον τον άθρωπο επέρασα πάρα πολλά και σημαντικά. Τα 18α μου γενέθλια, την άδεια αυτοκινήτου μας, παρέα στην σκοπιά και πολλά άλλα. Έδωσε μου τόση αγάπη που τα υπόλοιπα μπορώ να του τα συγχωρήσω. Για πάντα εναν ο πρώτος μου έρωτας και πάντα εννα τον θυμούμαι πολλά γλυκά, έτσι του αξίζει.

Το απωθημένο

Σήμερα αποφάσισα να μιλήσω για έρωτες. Για τουσ δικούς μου έρωτες. Το θέμα αυτό χωρίζεται σε 3 μέρη: τον πρώην, τον νυν και το απωθημένο μου. Θα ξεκινήσω με το απωθημένο γιατί θα τελείωσω γρήγορα και πεινώ...

Μόλις είδα το απωθημένο σκέφτηκα "κάποιος να σηκώσει τον χώρκατο που μπροστά μου που θέλει να χορέψουμε κιόλας!" Φορούσε κόκκινη τελαντωτή φανέλα και κρέμονταν και κάτι χαϊμαλιά από τον λαιμό του. Έλεος.

Μετά από την πρώτη νύψτα που τον είδα σε ένα κλαμπ, που πήγαμε με κοινή παρέα πεταγόταν μπροστά μου συνέχεια. Σουλουπώθηκε και άρχισα και εγώ να γλυκαίνω. Ξεκίνησε να με παίρνει τηλέφωνο (πάντα θα το έχω απορία από που το βρήκε). Όλα πήγαιναν καλά μέχρι που αποφάσισε η πρώην του πως τον θέλει πίσω και με άφησε στα κρύα του λουτρού. Τι κρύα, παγωμένα ήτανε.

Το απωθημένο (ας τον πούμε Γ.) ήτανε συνέχεια μες την ζωή μου και τον έβλεπα παντού. Το ήξερε πως εγώ έλιωνα αλλά αυτός προχώρησε πάρακατω. Πέρασαν 6-7 χρόνια και ακόμα τον βλέπω. Μερικές φορές του συμπεριφέρομαι σαν να είναι ένας της παρέας και άλλες του κάνω καψόνι. Όταν του κάνω καψόνι λατρεύω το ύφος του. Ή σκέφτεται τι έχασε ή σκέφτεται πως ακόμη τον θέλω και τρελαίνομαι.

Μέσα στα 7 χρόνια που μεσολάβησαν συνέβηκαν διάφορα αλλά ποτέ δεν ήρθαμε πολύ κοντά. Ποτέ δεν τον φίλησα. Αν και είμαι ευτιχισμένη με το σοκολατάκι μου, ευχαρίστως θα αφιέρωνα στον Γ. μια νύχτα μου, μόνο και μόνο να δω πως είναι, για να μου περάσει ο καημός και η μεγάλη ζάλη. (Νομίζω πως τον έχει μικρό, αλλά αυτό είναι από άλλη ιστορία).

Το χειρότερο που έκανα γι'αυτόν (ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που το έκανα για κάποιον άντρα) ήταν που ήπια όλο τον Βόσπορο. Εκείνη την μέρα είδα τυχαία ένα μήνυμα που έστειλε σε μια φίλη μου (εκείνη δεν ήξερε τίποτα για μένα και τον Γ.) που της έλεγε πως την σκέφτεται συνέχεια, δεν μπορεί να την βγάλει απ'το μυαλό του. Εκεί μου κόπηκαν τα πόδια, ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί και όλα τα συναφή. Την ίδια νύχτα μαζευτήκαμε όλοι σε ένα σπιτί συμφοιτητή μας (ναι σπουδάσαμε μαζί, με βασάνισε και εκείνα τα 4 χρόνια) ΄και ήπια όσο αλκοόλ δεν θα πιώ σε όλη μου την ζωή. Ντράπηκα, γιατί δεν άξιζε κανείς και ειδικά αυτός, να με κάνει να νιώθω έτσι. Θα ήταν πολύ τυχερός αν ποτέ με άφηνε να του δείξω όσα ένιωσα γι'αυτόν αλλά αυτός επέλεξε έναν διαφορετικό δρόμο (και καλά να πάθει όσα έπαθε, είμαι κακιά το ξέρω).

Τελευταία φορά που τον είδα ήταν το καλοκαίρι, μετά από την ολοκληρωτική και αρκετά πετυχημένη μεταμόρφωση στο λουκ μου. Με είδε και κρέμασε το σαγόνι του (YES!!!!!) και εγώ απλά πέταξα απλώς ένα γειά εντελώς αδιάφορο (είμαι θεά or what?).

Τον σκεφτόμουν ψες με το κολλητάκι μου καθώς πίναμε Martinis στο Chelsea και τον λυπήθηκα για όσα έχασε. (όχι πως έχασε την θεά του αιώνα, αλλά τα όσα μπορούσα να του δώσω). Εγώ τώρα τουλάχιστον ζω το happy beginning μου (και οχι end, γιατί η ζωή για μένα τώρα ξεκινά, ένα πράμα όπως το Βig Brother).




Y.Γ. δοκιμάστε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ passionfruit martini. Άπαιχτο!!

Ζητείτα ελπίς

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήμουν μόνη. Μεγάλωσα σε ένα μεγάλο σπίτι με τους μεγάλους να μου κάνουν τα χατήρια, να με παινεύουν και να με προστατεύουν σαν να είμαι κάτι ευθραυστο. 'Ετσι τα υπ'ολοιπα παιδιά της οικογένειας και της γειτονιάς με έβλεπαν σαν κάτι πολύτιμο που μπορούσαν να βλέπουν αλλά όχι να πειράζουν. Έτσι μεγάλωσα μόνη αλλά ευτιχισμένη στο βασίλειό μου.

Όταν πήγα σχολείο έκανα φίλους και η πρώτη μου κολλητή ήταν η Μ. Μέχρι τώρα είμαστε πολύ καλές φίλες αλλά όχι κολλητές. Παίζαμε, κάναμε όνειρα, σμίγαμε την φαντασία μας και φτάχναμε ένα κόσμο ολόδικό μας.

Μετά ήρθε η εφηβεία. Παρόλο που ήμαστε στο ίδιο σχολείο δεν πολυταιρίαζαμε. Έκανα κι άλλους φίλους, και ήρθα πολύ κοντά με κάποια άτομα, που μέχρι σήμερα νιώθω πως αν τους χρειαστώ θα είναι κοντά μου. Τελείωσα το σχολείο και η κολλητή μου ήταν η Λ. Είχαμε την ίδια παρέα, τις ίδιες απόψεις, αλλά τα τελευταία χρόνια κάτι δεν κολλάει. Σαν να ράγισε το γυαλί γιατί δεν το προσέχαμε. Δεν έσπασε αλλά τίποτα δεν είναι ίδιο.

Μετά ήταν ο Κ. Πρώτη φορά ένιωσα πως είναι να έχεις ένα πραγματικό φίλο του αντίθετου φύλου. Τον βλέπω συνέχεια και έχουμε ένα μοναδικό δέσιμο. Είναι και το σοκολατάκι φυσικά, που το θεωρώ τον καλύτερο μου φίλο εκτός από όλα τ'άλλα.

Σ'όλη μου την ζωή κόσμος πήγαινε κι ερχόταν. Λίγοι έμειναν οι ίδιοι. Η μοναξιά φώλιαζε πιο βαθιά μες την ψυχή μου. Άρχισα να την αναζητώ. Είναι Σάββατο βράδυ. Το σοκολατάκι και ο Κ. βγήκαν μαζί με άλλους φίλους μας. Μαζί τους είναι και η Λ. Αλλά εγώ προτίμησα να μείνω σπίτι. Και το χειρότερο έιναι πως δεν νιώθω τίποτα.

Απολαμβάνω την μοναξιά μου αλλά άρχισα να μην την αντέχω. Θέλω να έρθω πιο κοντά με άλλους αλλά το βρίσκω πολύ δύσκολο. Θέλω κι άλλους στην ζωή μου. Θέλω να ξεβολευτώ από αυτό το κουκούλι που έφτιαξα γύρω μου. Δεν θέλω να χρησιμοποιώ ως δικαιολογία τις δυσκολίες που περνώ για να κλείνομαι περισσότερο στον εαυτό μου.

Θέλω να ξαναδώ τον κόσμο με τα μάτια του παιδιού που ήμουν κάποτε. Θέλω να μπορώ να ξαναφτιάχνω όνειρα. Κάποτε ξυπνούσα και η πρώτη μου σκέψη ήταν πως να κατακτήσω τον κόσμο, πως να φτιάξω αυτά που έχω στο μυαλό μου.

Θέλω κάτι να με ταρακουνήσει, να με ξυπνήσει από το λήθαργο του τελευταίου ενός χρόνου.

"I want to be a hunter again, to see the world alone again. To take a chance on life again. So let me go..."

Everything happens for a reason

Σήμερα άργησα να φύγω από την δουλειά. Έπιασα το λάθος τρένο. Μετά φορτώθηκα τα ψώνια για το σπίτι. Έχασα την στάση του λεωφορείου και περπατούσα αρκετά.

Όμως δεν τσαντίστηκα, δεν έβρισα, δεν θύμωσα και δεν χάλασε η διάθεσή μου. Έφυγα από την δουλειά λίγο αργότερα γιατί κάτι μου μάθαιναν. Κάποιος είχε την υπομονή να κάτσει κάτω και να μου εξηγήσει κάποια πράγματα. Και σήμερα είδα πως ο προϊστάμενός μου με συμπαθεί γιατί τον πειράζω και με την σειρά του με πειράζει κι αυτός. Και όταν κάνω μερικά λάθη μου χαρίζεται, ενώ σε άλλους δεν δείχνει τόση επιείκια. Είναι ένας Μαλαισιανός, γεροντοπαλλίκαρο που έχει πολύ πλάκα και μου μιλά για τις φιλοσοφίες του.

Πήρα λάθος τρένο, αλλά τελικά βόλεψε γιατί κατέβηκα σε ένα μεγάλο Sainsburys. Τα ψώνια του σούπερμάρκετ είναι η ζωή μου! Ήρθα σπίτι έκανα κολοκυθάκια με αυγά, ετοίμασα και μπιφτέκια για τον θάλαμο και πήρα και γλυκό. Αυτό κι αν μου έφτιαξε την διάθεση!!

Αλλά το καλύτερο ήταν που έχασα την στάση μου. Γιατί με το που κατέβηκα δεν μπορούσα να μην προσέξω το φεγγάρι. Άρχισε να γεμίζει πάλι και απόψε είναι πιο φωτεινό από ποτέ. Κι ας είμαι σε μια πόλη που τα σύννεφα δεν σε αφήνουν να δεις φεγγάρι ή αστέρια. Ήταν κάτι πανέμορφο.

Όταν κάθισα να ξεκουραστώ εκπλάγηκα με τον εαυτό μου που τα είδα όλα από την άλλη όψη. Την "μισογεμάτη". Κατάλαβα, μέσα από μια μέρα όλο ρουτίνα χωρίς κάτι το ξεχωριστό, πως είμαι τυχερή που τα έχω όλα αυτά. Και δεν αξίζει να χαλιέμαι για τίποτα τόσο ανούσιο. Σε κάθε τι που γίνεται θα προσπαθώ να δω την θετική του πλευρά. Ανέκαθεν πίστευα πως ότι συμβαίνει στην ζωή μας, συνδέεται με κάτι που έρχεται.

"Η ζωή είναι μεγάλη, μην την κάνεις καρναβάλι. Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή".

Θέλω

Θέλω να μην υπάρχει πια μοναξιά, σε κανενός την καρδιά...

Θέλω μια Κυριακή στο πάρκο, να διαβάζω βιβλίο σε μια καρώ κουβέρτα και να ακούω τα φύλλα που θροϊζουν...

Θέλω να σε ξαναδώ όπως παλιά. Σαν κάτι γλυκό και άγνωστο...

Θέλω να με ξαναερωτευτείς, σαν την πρώτη φορά που άπλωσα το χέρι και ήταν το δικό σου εκεί να το σφίξει...

Θέλω Παρασκευή νύχτα, στον καναπέ, τυλιγμένη με μια κουβέρτα, να μου ανάψει ο μπαμπάς το τζάκι και η μαμά να μου μαγειρέψει...

Θέλω να έρθει ο παππούς να με σκεπάσει...

Θέλω καλό φαγητό και κρασί, να ζαλιστούμε και να πάρουμε το πρώτο λεωφορείο κι όπου μας βγάλει. Όπως τότε...

Θέλω ατέλειωτα απογεύματα στην Λευκωσία για καφέ...

Θέλω το σπίτι μου...

Θέλω την παλιά μου ζωή...

Θέλω να ξαναγίνω παιδί...

Θέλω εσένα...

I'm a mess

Πριν ένα χρόνο περίπου συνέβηκε κάτι που με έριξε στην κατάθλιψη, πολύ άσχημα όμως. Τότε αποφάσισα πως δεν μπορώ να ζήσω με τον εαυτό μου άλλο έτσι. Δεν μου άρεσε καθόλου ο χαρακτήρας μου. Και προσπάθησα πολύ να αλλάξω. Περισσότερο όμως προσπάθησα να τα πάω καλά με τον εαυτό μου. Και τα κατάφερα. Ίσως υπερβολικά καλά. Βολεύτηκα στην μοναξιά μου και στο τείχος που είχα γύρω μου αφήνοντας μόνο 2 αγαπημένα μου πρόσωπα να με πλησιάζουν.

Δεν ήθελα να συναναστρέφομαι με κόσμο, κλείστηκα στον εαυτό μου και είχε μέρες που δεν έβγαινα από το δωμάτιο μου. Μια μέρα πήρα τηλέφωνο στους Καλούς Σαμαρείτες γιατί είχα πιάσει πάτο. Όταν κάτι δεν πήγαινε καλά, ήθελα να πληγώνω τον εαυτό μου.

Ένα χρόνο μετά κατάφερα να βγω λίγο από το καβούκι μου. Και πάλι όμως νιώθω πολύ μακριά απ'όλους. Οχυρώθηκα στην μοναξιά μου και τώρα δεν μπορώ να ξεφύγω. Δεν ξέρω πια πως να πλησιάσω κάποιον ή πως να αφήσω κάποιον να με πλησιάσει.

Προσπαθώ να ξεφύγω από όλα αυτά. Ειδικά τώρα που είμαι στο ξεκίνημα ενος νέου κεφαλαίου στην ζωή μου και μπορώ να αλλάξω πολλά πράγματα. Και το χειρότερο είναι πως με όλα αυτά, διώχνω και όσους έχω κοντά μου.

Μακάρι να έβρισκα τον τρόπο...